A valādi ārdhadhātuka affix optionally takes iṭ after svṛ , after the two roots sū (sūti and sūyati) after dhūñ and after a root which has an indicatory long ū,
As स्वरिता or स्वर्त्ता ॥ प्रसोता, प्रसदिता ॥ सूयति, सोता, सविता ॥ धूञ्, धोता, धविता ॥ ऊदिद्भ्यः खल्वपि । गाहू, विगाढा, विगाहिता; गुपू, गोप्ता, गोपिता । वेति वर्त्तमाने पुनर्वाग्रहणं लिङसिचोर्निवृत्त्यर्थम् । सूतिसूयत्योर्विकरणनिर्देशः षू प्रेरण इत्यस्य निवृत्त्यर्थः । धूञिति सानुबन्धकस्य निर्द्देशो धू विधूनम् इत्यस्य निवृत्त्यर्थः । सविता धवितेत्येव नित्यमेतयोर्भवति । स्वरतेतस्माद्विकल्पादृद्धनोः स्य इत्येतद्भवति विप्रतिषेधम् । स्वरिष्यति । किति तु प्रत्यये श्रुषकः कितीति नित्यः प्रतिषेधो भवति पूर्वप्रतिषेधेन ॥ स्वृत्वा, सूत्वा, धूत्वा ॥
Though the anuvritti of वा was current, the second employment of वा is to stop the anuvritti of the Benedictive and the S-Aorist. The roots सू of Adadi (21) and Divadi (24) are to be taken, as the special forms सूति and सूयति indicate, and not the सू of the Tudadi (115) class. They धू is exhibited with the anubandha ञ्, in order to exclude धू विधूनने of Tudadi (105). In the case of these latter the इट् augment is invariable, as सविता and धविता ॥ The root स्वृ takes invariably इट् in the Future, by virtue of the subsequent superseding rule 7.2.70, as स्वरिष्यति ॥ And before कित् affixes, the prior rule 7.2.11, invariably debars इट्, as स्वृत्वा, सूत्वा, धूत्वा ॥,